Dlaczego ksiądz łamie Hostię? Tajemnica okrucha w kielichu

​Wchodzimy w najważniejszy moment Mszy. Przed chwilą przekazaliśmy sobie znak pokoju. Teraz wszyscy śpiewamy spokojne, błagalne „Baranku Boży…”. Twoje oczy pewnie są zwrócone na ołtarz.

​Widzisz, jak kapłan podnosi Hostię, łamie ją na pół, a potem odrywa mały kawałek i wrzuca go prosto do kielicha z Krwią Pańską. Robi to w ciszy, niemal niezauważalnie, podczas gdy my skupiamy się na śpiewie.

​Dlaczego to robi? Czy to tylko techniczny zabieg? A może symbol, który ma nas czegoś nauczyć?

​Pora odkodować jeden z najgłębszych gestów liturgii, zwany oficjalnie commixtio (zmieszaniem).

​Symbolika Śmierci i Życia

​W liturgii nic nie jest przypadkowe. Aby zrozumieć gest wrzucenia cząstki Hostii do kielicha, musimy cofnąć się o krok.

​Podczas Konsekracji Ciało i Krew są od siebie oddzielone. Na patenie mamy Postać Chleba, w kielichu Postać Wina. W języku biblijnym i liturgicznym to oddzielenie krwi od ciała jest czytelnym znakiem śmierci. To obraz Wielkiego Piątku – ofiary, która dokonała się na Golgocie. Gdyby Msza kończyła się w tym miejscu, uczestniczylibyśmy tylko w pogrzebie.

​Moment Zmartwychwstania

​Kiedy kapłan wrzuca odłamaną cząstkę Hostii do Krwi Pańskiej, następuje symboliczne połączenie obu Postaci.

​To jest moment, w którym liturgia „odkodowuje” nam tajemnicę poranka Wielkanocnego. Krew wraca do Ciała. Chrystus znów jest całością. Żyje. Ten gest to graficzne przedstawienie Zmartwychwstania.

​Kiedy za chwilę podejdziesz do Komunii, nie przyjmujesz symbolu historycznej ofiary, ale Chrystusa uwielbionego, który pokonał śmierć. Ten mały okruch w kielichu ma Ci o tym przypomnieć dokładnie wtedy, gdy wspólnie śpiewamy o „Baranku, który gładzi grzechy świata”.

​Modlitwa, której nie słyszysz

​Podczas gdy kościół wypełnia się naszym śpiewem, kapłan wypowiada po cichu (tzw. secreto) modlitwę, która tłumaczy wszystko:

​„Ciało i Krew naszego Pana Jezusa Chrystusa, które łączymy, niech nam pomogą osiągnąć życie wieczne”.

​To prośba, aby to zjednoczenie, które dokonuje się na ołtarzu, dokonało się także w nas. Abyśmy przyjmując sakrament, zostali „wszczepieni” w życie, które nigdy się nie kończy.

​Ślad dawnej jedności

​Ten gest ma też drugie dno, sięgające pierwszych wieków chrześcijaństwa. W Rzymie papież wysyłał kawałki konsekrowanego przez siebie Chleba (tzw. fermentum) do księży w innych kościołach miasta.

​Lokalni kapłani wrzucali ten kawałek do swoich kielichów na znak, że są w jedności z Papieżem. To był dowód na to, że niezależnie od miejsca sprawowania, istnieje tylko jedna Ofiara Chrystusa. Dziś ten gest nadal przypomina, że Msza w Twojej parafii jest tą samą Mszą, którą odprawia się w Watykanie czy na misjach w najdalszym zakątku świata.

​Co z tego zabrać dla siebie?

​Następnym razem, gdy zaintonujemy „Baranku Boży”, spójrz na dłonie kapłana. Zobacz to łamanie i złączenie. Pomyśl wtedy: On żyje. Ten mały okruch w kielichu to Twój dowód na to, że śmierć została „rozbrojona”, a Ty stoisz przed Żywym Bogiem.

​Odkodujmy to w sercu przy najbliższej niedzieli!

---